ในความทรงจำอันบอบบางนั้น
ค่ำคืนที่เงียบเหลือเกิน ถนนปฏิเสธการเดินทางของรถและคน แม้แต่หมาก็เข้านอนก่อนเวลา ผมคิดถึงบางอารมณ์ในกรุงเทพ คืนฝนตก เมาเหล้า หมดตัว และอยากกินอีก รถแท็กซี่ช่วยให้เราได้หลบฝน ฟังเพลง และพาเราไปส่งยังมิตรรักนักดื่ม ใช่ผมนึกถึงเมอสิเดสสีแดงคันนั้น ผู้กระหายเพื่อนกินเหล้า และกระเป๋าหนัก มิตรผู้ช่วยให้ผมและสหายทุกท่านได้สามารถประกอบกิจตามวิชาชีพนักดื่มดังที่ตั้งใจได้ต่อไป ใช่แม้มันจะนานมาแล้วแต่ก็ยังหอมอยู่
ในอีกวันที่เมาซึม เซ อยู่ในซอยเล็กๆ ที่เหม็นขี้หมา บัดซบ ทั้งหมาและเจ้าของที่ซื้อมันมาเพื่อประโยชน์ทางใจของแต่ละท่าน แต่ทำร้ายทางกายแก่ผู้คนที่เดินผ่านไปมา โดยเฉพาะคนเมาที่เดินช้ากว่าใครเพื่อน หากพวกท่านลงจากรถคันละ 3 ล้าน มาเดินถนนบ้างท่านคงรับรู้พิษสงของเจ้าโกลเด้นสุดที่รักของท่านบ้าง บัดซบ (ผมดมขี้หมาในซอยเหม็นมาหลายปีจนติดแล้วกระมังถึงได้โหยหาถึงมันเพียงนี้)
เชียงรายพ.ศ.นี้ (2550) แน่นอนต้องแตกต่างจาก 2500 ผมยังไม่เกิด………
เชียงรายพ.ศ.นี้ (2550) ผมคงอธิบายอะไรได้ไม่มากนัก
วินาทีนี้ผมเป็นแค่ผู้สมัครเป็นเชียงรายนิสซ์ได้ไม่ถึงเดือน “ปลาที่นี่ดิ้นแรงกว่า ที่กรุงเทพ คลองประปา หรือตลาดไทย แต่ปลาที่ไหนก็คาวพอกัน” หมู-ไก่ อาหารหลักของคนทุกภูมิภาค บัดนี้ได้เดินทางมากับห้องแช่แข็งจากแหล่งผลิตขนาดใหญ่ด้วยแพ็คเกจทันสมัย สะอาด สวยงามได้มาตรฐาน ปลอดภัยไข้หวัดนก และกำลังเข้ามาตีตลาดไก่เมืองที่กระดูกโตและเนื้อเหนียวขึ้นทุกวัน เช่นเดียวกับหมูหนุ่ม(หมู่วัยกำดัดหันไฟอ่อนๆครึ่งวัน ล้ำแตแต้) ที่คนธรรมดาไม่มีสิทธิ์กิน
พ่อเลี้ยง-คหบดี คนประเภทนี้มีสิทธิ์กินหมูหนุ่ม(หัน) ผมยังไม่รู้จักใครในคำนำหน้านามนี้ แต่ไม่นานคงได้เจอกับข้อกังขาทางใจกับกิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่งของท่านเหล่านี้ แต่อย่างน้อยที่สุดพวกท่านก็ยังนิยมในหมูหนุ่ม(หัน)อยู่ เมื่อไหร่ที่ทันหันไปนิยมซีกโครงแกะอบซอส ผมจะพูดถึงมันอีกครั้ง แม่...ง กูเกลียดคนรวยชิบหายมันบุคคลประเภทที่มีสิทธิ์ทำอะไรโง่ๆได้อย่างตามใจชอบ และไม่รู้ตัว .........
ใช่........... ถูก.............. ชายผู้นั้นได้ข่าวว่าเพิ่งเลิกจนได้ไม่กี่เดือน......

ไฉ่
14-09-07

เริ่มต้นด้วยอันนี้แหละ

ขอแสดงความยินดีเมื่อได้ทราบข่าวคราวความเคลื่อนไหวของทุกท่าน อากาศทางการเมืองมันช่างระอุเหลือเกินผิดกับอากาศจริงๆที่สดชื่นชื้นสบาย วันนี้ผมขออนุญาตนำเสนอจดหมายเลวๆสักฉบับสำหรับทุกท่านเพื่อพยายามอธิบายและพูดถึงความงามของโลกมนุษย์ และความบัดซบของมัน ซึ่งเจ็บปวดพอๆกัน
ในบรรยากาศอันชื้นแฉะแต่เป็นที่น่าพอใจนี้ ทำให้ผมหวนนึกถึงวันเก่าๆเมื่อครั้งยังกินเหล้าเป็นอาชีพ อาชีพกินเหล้าไม่แตกต่างจากอาชีพอื่นในยุคสมัยที่มีเงินเป็นตัวแปรหลัก ด้วยฐานะทางการเงินอันน้อยนิดของผมและสหายทุกท่านนั้น มันทำให้การประกอบอาชีพนักดื่มมีปัญหาไม่น้อยทีเดียว แต่ด้วยความมานะพยายามและความภูมิใจที่มีในอาชีพไม่น้อยไปกว่าอาชีพไหนๆ มันทำให้ผมและสหายทุกท่านฝ่าฟันวิกฤตของมันไปได้อยู่เรื่อยๆ ด้วยความภูมิใจหลายครั้งที่เดียวที่เราสามารถสร้างวิกฤตเป็นโอกาสดีๆได้
ไข่ฟองละ 3 บาท (แพงบรรลัย)
มาม่า (นวัตกรรมแห่งศตวรรษที่ 21) 5 บาท ในช่วงชีวิตของผมมันเปลี่ยนแปลงราคาไปเพียงบาทเดียวแม้จะเป็นผลิตภัณฑ์จากต่างประเทศแต่มันช่างซื่อสัตย์ต่อพวกเราและอีกหลายในประเทศแห่งนี้(เราไม่ค่อยจะพูดถึงคุณค่าทางโภชนาการกันมากมายอะไรนัก)
ผักบุ้ง กำละ 5บาท (18-21ต้น) “ไม่มีปัญญาซื้อ” แม้จะรู้สึกเห็นใจเกษตรกรเพียงไร แต่เราก็อยู่ในฐานะที่แตกต่างกันมากนัก ผมออกจะภูมิใจในอาชีพของผมมากว่าพวกเขาด้วยซ้ำ
แต่ไม่ต้องห่วง ผมและสหายไม่ถึงกับขาดแคลนสารอาหารขนาดนั้น ต้องขอบคุณ หลักสูตรทางเศรษฐศาสตร์ทุกแขนง ที่สอยให้คนเก่งในการใช้เงินจนลืมเด็ดผักบุ้งริมคลองหลังหอพักที่ ชูช่อสลอน อวบอัด กรอบ หวาน สดสะอาดปราศจากสารพิษตกค้างไป พวกเราจึงรอดจากความหิวมาได้หลายเพลา ในวันที่โหมงานหนักจนสิ้นเนื้อประดาตัว
นี่เป็นการเริ่มต้นของการทักทายกับความรู้สึกเก่าๆ และสหายทุกท่าน ผมจะพยายามเขียนถึงทุกท่าน ทุกคน และแน่ใจว่าพวกท่านคงชินชากับกับคำสัญญาอันบัดซบของผมมาแล้ว ไว้เจอกันใหม่

ไฉ่
8-9-07
เชียงราย