เริ่มต้นด้วยอันนี้แหละ

ขอแสดงความยินดีเมื่อได้ทราบข่าวคราวความเคลื่อนไหวของทุกท่าน อากาศทางการเมืองมันช่างระอุเหลือเกินผิดกับอากาศจริงๆที่สดชื่นชื้นสบาย วันนี้ผมขออนุญาตนำเสนอจดหมายเลวๆสักฉบับสำหรับทุกท่านเพื่อพยายามอธิบายและพูดถึงความงามของโลกมนุษย์ และความบัดซบของมัน ซึ่งเจ็บปวดพอๆกัน
ในบรรยากาศอันชื้นแฉะแต่เป็นที่น่าพอใจนี้ ทำให้ผมหวนนึกถึงวันเก่าๆเมื่อครั้งยังกินเหล้าเป็นอาชีพ อาชีพกินเหล้าไม่แตกต่างจากอาชีพอื่นในยุคสมัยที่มีเงินเป็นตัวแปรหลัก ด้วยฐานะทางการเงินอันน้อยนิดของผมและสหายทุกท่านนั้น มันทำให้การประกอบอาชีพนักดื่มมีปัญหาไม่น้อยทีเดียว แต่ด้วยความมานะพยายามและความภูมิใจที่มีในอาชีพไม่น้อยไปกว่าอาชีพไหนๆ มันทำให้ผมและสหายทุกท่านฝ่าฟันวิกฤตของมันไปได้อยู่เรื่อยๆ ด้วยความภูมิใจหลายครั้งที่เดียวที่เราสามารถสร้างวิกฤตเป็นโอกาสดีๆได้
ไข่ฟองละ 3 บาท (แพงบรรลัย)
มาม่า (นวัตกรรมแห่งศตวรรษที่ 21) 5 บาท ในช่วงชีวิตของผมมันเปลี่ยนแปลงราคาไปเพียงบาทเดียวแม้จะเป็นผลิตภัณฑ์จากต่างประเทศแต่มันช่างซื่อสัตย์ต่อพวกเราและอีกหลายในประเทศแห่งนี้(เราไม่ค่อยจะพูดถึงคุณค่าทางโภชนาการกันมากมายอะไรนัก)
ผักบุ้ง กำละ 5บาท (18-21ต้น) “ไม่มีปัญญาซื้อ” แม้จะรู้สึกเห็นใจเกษตรกรเพียงไร แต่เราก็อยู่ในฐานะที่แตกต่างกันมากนัก ผมออกจะภูมิใจในอาชีพของผมมากว่าพวกเขาด้วยซ้ำ
แต่ไม่ต้องห่วง ผมและสหายไม่ถึงกับขาดแคลนสารอาหารขนาดนั้น ต้องขอบคุณ หลักสูตรทางเศรษฐศาสตร์ทุกแขนง ที่สอยให้คนเก่งในการใช้เงินจนลืมเด็ดผักบุ้งริมคลองหลังหอพักที่ ชูช่อสลอน อวบอัด กรอบ หวาน สดสะอาดปราศจากสารพิษตกค้างไป พวกเราจึงรอดจากความหิวมาได้หลายเพลา ในวันที่โหมงานหนักจนสิ้นเนื้อประดาตัว
นี่เป็นการเริ่มต้นของการทักทายกับความรู้สึกเก่าๆ และสหายทุกท่าน ผมจะพยายามเขียนถึงทุกท่าน ทุกคน และแน่ใจว่าพวกท่านคงชินชากับกับคำสัญญาอันบัดซบของผมมาแล้ว ไว้เจอกันใหม่

ไฉ่
8-9-07
เชียงราย